جزوه آموزش افعال ماضی و مضارع عربی هفتم و هشتم

برای دانلود کلیک کنید

نکته مهم برای نهمی ها

#نکته
ويژگي‌هاي اضافه (مضاف و مضاف‌اليه):

1) مضاف هيچ‌گاه «ال» و تنوين نمي‌گيرد؛ پس «الکتاب التلميذ» يا «کتابٌ التلميذ» نادرست است.

2) اگر جمع مذکر يا مثني، مضاف واقع شود؛ «نون» آخر آن حذف مي‌شود؛

مثال: معلّمون + المدرسة: معلّمو المدرسة / طالبين + العلم : طالبي العلم

3) مضاف‌اليه نقشي مستقل و هميشه مجرور است.

 

نکته‌ي بسيار مهم:

در زبان عربي (برخلاف زبان فارسي)، اگر اسمي هم‌زمان هم صفت داشته باشد و هم مضاف‌اليه، اول مضاف‌إليه مي‌آيد و بعد صفت.

مثال: اگر در فارسي مي‌گوييم: در بزرگ مدرسه (بزرگ: صفت / مدرسه: مضاف‌اليه)

در عربي بايد بگوييم: باب المدرسة الکبير (المدرسة: مضاف‌اليه / الکبيرة: صفت)

در مثال فوق توجه نماييد که «الکبير» در مذکر بودن با «باب» يعني موصوف خود مطابقت دارد و ايجاد فاصله ميان موصوف و صفت نبايد سبب شود تا بررسي مطابقت ميان موصوف و صفت در چهار مورد پيش‌گفته را فراموش کنيم.

و نکته‌ي پاياني:

فراموش نکنيم که هرگاه ضماير متصل منصوبي يا مجروري به اسم‌ها بچسبند؛ همواره مضاف‌إليه و محلاً مجرور خواهند بود.

مثال: کتابي = کتاب + «ي» (مضاف‌اليه و محلاً مجرور)
عربی نهم

نکته مهم برای نهمی ها

#مهم
هرگاه دو اسم کنار هم بيايند؛ يک ترکيب اسمي مي‌سازند؛ اين ترکيب اسمي بر دو نوع است:

1- وصفي (شامل موصوف و صفت)

2- اضافي (شامل مضاف و مضاف‌اليه)

اگر اسم دوم، اسم اول را توصيف کند، به ترکيب اسمي، «ترکيب وصفي» مي‌گويند؛ مانند: الکتاب النافع (کتاب سودمند؛ در اين‌جا سودمند بودن صفت کتاب است.)

اگر اسم دوم فقط به اسم اول نسبت داده شود و آن را توصيف نکند، به ترکيب اسمي، «ترکيب اضافي» مي‌گويند؛ مانند:کتاب التلميذ (کتاب دانش‌آموز؛ در اين‌جا، فقط مالکيت کتاب به دانش‌آموز نسبت داده شده است و دانش‌آموز صفت و ويژگي کتاب نيست!)

در عربي، در ترکيب وصفي؛ به اسم دوم، «صفت» (نعت) و به اسم اول، «موصوف» (منعوت) مي‌گويند.

در عربي، در ترکيب اضافي؛ به اسم دوم، «مضاف‌إليه» و به اسم اول، «مضاف» مي‌گويند.

نکته‌ي مهم و اساسي:

صفت و مضاف‌اليه «نقش» هستند و اعراب خاص خود را دارند (که در ادامه به آن‌ها اشاره مي‌کنيم) اما موصوف و مضاف، «نقش» نيستند؛ يعني موصوف و مضاف خودشان در جمله نقش‌هاي ديگري نظير مبتدا و فاعل، مفعول و … را مي‌پذيرند.

ما فقط آن دو را به‌صورت موصوف و مضاف نام‌گذاري مي‌کنيم تا به اين وسيله بتوانيم ويژگي‌هاي مربوط به صفت و مضاف‌إليه را بهتر توضيح دهيم؛ پس فقط‌ نام‌گذاري هستند نه نقش!!!

 

ويژگي‌هاي صفت:

صفت در چهار مورد بايد با موصوف خود (اسمي که آن را توصيف مي‌کند) مطابقت داشته باشد:

1- جنس (مذکر و مؤنث بودن)
2- تعداد (مفرد، مثني يا جمع‌بودن)
3- معرفه و نکره (البته فراموش نکنيم که مطابقت در «نوع» معرفه الزامي نيست! به‌عنوان مثال، ممکن است موصوف معرفه به علم باشد اما صفت معرفه به ال؛ مانند «مکّة المکرّمة»)
4- اعراب (مرفوع، منصوب يا مجرور بودن)